~Aan deze weblog wordt druk gewerkt – excuses voor het ongemak !

is a post from Peter Prins.

Meneer de Voorzitter,

Dit zijn de laatste algemene beschouwingen en begrotingsbehandeling van deze statenperiode en van dit college.

Zoals u weet, was ik een enthousiast voorstander van de totstandkoming van dit college en haar programma. Na mijn afscheiding van de GroenLinks-fractie heb ik mij voorgenomen om de Kop van Noord-Holland zoveel mogelijk te promoten en het beleid van dit college ten aanzien van de Noordkop zo veel mogelijk te volgen en aan te moedigen en, waar nodig, te bekritiseren. Ik zal daar in deze beschouwingen aandacht aan besteden.

Algemeen

Het college heeft een groot deel van haar programma gerealiseerd. Ook zonder het tijdig verschijnen van haar x91endterm reviewx92 kan ik die conclusie trekken. Daarvoor mijn complimenten. Maar het ontslaat mij niet van mijn verplichting enige kanttekeningen te maken. Die kanttekeningen gaan over het beleid ten aanzien van de Noordkop, xe9n over een aantal andere onderwerpen of dossiers die de laatste tijd onze aandacht hebben gevraagd. Ik zal het hebben over de rechtmatigheid, vs. Doelmatigheid, over wachtlijsten in de jeugdzorg, over de opvang van zwerfjongeren en over de bestuurlijke reorganisatie. Ik begin echter met het provinciaal beleid met betrekking tot de Noordkop.

Kop van Noord-Holland

In het algemeen kan ik concluderen dat de ingezette koers om de Noordkop op de kaart te zetten en te hoxfaden vruchten heeft afgeworpen. De provincie heeft fors gexefnvesteerd in de regio. Zonder volledig te zijn noem ik het UNA-project Productiehal Den Helder, de TESO-haven, de PKB-discussie, de Paleiskade van Den Helder, het LEADER+ programma, de Waddenzee, de waterpolitie, de Duurzame Energie, Agriport, Hollands Bloementuin en de voormalige Rijkswerf Willemsoord. Ondanks de aanwezigheid van enkele hoofdpijndossiers, zoals Hollands Bloementuin en de Rijkswerf, heeft de provinciale inzet geleid tot een forse versterking van het ekonomisch draagvlak en uitbreiding van de werkgelegenheid. Daarvoor alle lof.

Als ik mij echter concentreer op de werkgelegenheid in de regio, dan zijn er de nodige spanningen te constateren. Agriport en het Windenergiepark bij Den Helder zullen op termijn ca. 6000 arbeidplaatsen opleveren. Dat resultaat is voor een groot deel te danken aan de inzet van de provincie en het Regionaal Ekonomisch Stimuleringsprogramma Kop&Munt. Maar daar staat tegenover dat het CWI van de ca. 5000 vacatures in het afgelopen jaar slechts 1500 heeft weten te vervullen. Dit heeft niets te maken met de grote inzet van het CWI. Het heeft alles te maken met de inzet van de betrokken gemeenten in het gebied, die er onvoldoende in slagen om het aanwezige arbeidspotentieel te activeren. Uit het jaarverslag van Kop&Munt blijkt dat er nog ruim 3000 werkzoekenden zijn die aan de kant staan. Er zijn ongeveer net zoveel bijstandsgerechtigden in de gemeenten van de Noordkop die geactiveerd moeten worden. Helaas zijn de gemeenten onvoldoende uitgerust om die taak uit te voeren. Natuurlijk weet ik dat het een grote inspanning vereist om deze mensen, die een grote afstand hebben tot de arbeidsmarkt, toe te leiden naar de vacatures in de regio. Het is daarom onbegrijpelijk dat het nieuwe Ontwikkelingsbedrijf voor Noord-Holland Noord arbeidsmarktbeleid niet tot haar prioriteiten heeft benoemd. Van deze plaats wil ik een beroep doen op het college om alsnog te bevorderen dat arbeidsmarktbeleid wordt opgenomen in de speerpunten van het Ontwikkelingsbedrijf. Het zou misplaatst zijn als de provincie wxe9l de arbeidsplaatsen crexebert, maar er niet in slaagt om de werknemers voor die vacatures te leveren. De vacaturevervulling gaat immers niet vanzelf. Uit de Kop van Noord-Holland komen signalen dat de toeleiding van werklozen naar de arbeidsmarkt stagneert. Zowel het Projectencentrum van Triton in Den Helder als het door de provincie opgerichte werkgelegenheidsproject Herstelling kampen met lege werkplekken. De gemeenten leiden onvoldoende werkzoekenden toe naar deze projecten en naar de arbeidsmarkt. Zowel de gemeenten, de provincie, het CWI en het Ontwikkelingsbedrijf hebben een grote verantwoordelijkheid om de toeleiding van werkzoekenden op gang te brengen en te houden. Ik vraag aan het college zich daarvoor in te spannen. Ik weet dat de provincie hierin geen wettelijke bevoegdheden heeft, maar er leeft bij ons een statenbrede wens tot een grotere provinciale inspanning. Ik refereer aan het amendement op de Kaderbrief 2007 van de werkgroep x93Jeugdwerkloosheid een zorgx94 dat statenbreed is aangenomen. In de begroting voor 2007 is daarom 500.000 Euro extra beschikbaar gesteld voor de Agenda Onderwijs en Arbeidsmarkt. Het is daarom ook vreemd dat het college voorstelt om 200.000 Euro voor het project Kansrijk Ondernemen, dat vertraging heeft opgelopen, te laten vrijvallen. Dit bedrag zou behouden moeten blijven en desnoods ingezet moeten worden voor de andere prioriteiten van de Agenda. Ook de inzet van 100.000 Euro voor de inrichting van een ESF-steunpunt komt vreemd over. In het amendement wordt gevraagd om gemeenten en CWIx92s te ondersteunen bij de reintegratie van werklozen. Het is algemeen bekend dat gemeenten in het kader van de Wet Werk en Bijstand forse budgetten hebben om hun werkzoekende inwoners toe te leiden naar de arbeidsmarkt. Volgens staatsecretaris van Hoof hebben alle Nederlandse gemeenten in 2005 ruim 270 miljoen Euro reintegratiegeld moeten terugbetalen aan het ministerie, omdat ze die gelden niet hebben uitgegeven. Er schort dus het nodige aan de gemeentelijke inspanningen op dit gebied. Als de provincie zich wxe9l inspant om de arbeidsplaatsen te crexebren, en de gemeenten achterblijven in de vacaturevervulling, dan zal de provincie de gemeenten daarop moeten aanspreken. Ik verzoek het college daarover, in overleg met de Staten, actie te ondernemen.

Rechtmatigheid vs. Doelmatigheid: subsidies

Sinds het Enron-schandaal van enkele jaren terug zijn wereldwijd de criteria voor rechtmatig handelen aangescherpt. Ook onze provincie is daar niet aan ontkomen. We worden zo langzamerhand gek gemaakt met de dwingende opmerkingen van accountants, die lijken voor te schrijven over wat mag en wat niet mag. De rechtmatigheidsdiscussie lijkt het streven naar doelmatigheid volledig verdrongen te hebben. Een voorbeeld.

We hebben sinds twee jaar de nieuwe Afdeling Subsidies, die is opgezet om alle provinciale subsidies te stroomlijnen. Ik kan mij herinneren dat bij de presentatie door het college werd gesteld dat de beleidsinhoudelijke afdelingen leidend zouden zijn en de afdeling Subsidies volgend. Nu kun je je misschien moeilijk voorstellen hoe dat in de praktijk zou moeten verlopen. Maar bij de presentatie van het Hoofd Subsidies in de Rekeningencommissie stelde hij dat zijn afdeling leidend zou zijn en de beleidsinhoudelijke afdelingen volgend. Er lag volgens mij een levensgroot competentie-conflict op de loer. In de praktijk heb ik van diverse kanten begrepen dat de Afdeling Subsidies dominant is en de beleidsinhoudelijke afdelingen het nakijken hebben. Vroeger kon een beleidsambtenaar eenvoudig aan de klant uitleggen wat de stand van zaken was bij een subsidieaanvraag, of was dat niet nodig omdat er relatief snel beslist werd op een aanvraag. Nu worden met de nodige vertraging ingewikkelde subsidiebeschikkingen opgesteld, met allerlei fatale termijnen waaraan de aanvrager moet voldoen. De provincie afdeling Subsidies neemt er vervolgens ruim de tijd voor om de rapportages af te handelen en de definitieve subsidies vast te stellen. Voor een subsidie die uiterlijk 31 december 2005 afgerapporteerd moest zijn door de subsidie-ontvanger, neemt de provincie maanden de tijd voor de vaststelling en de definitieve uitbetaling. En als de subsidieontvanger dan een na een half jaar belt en vraagt naar de stand van zaken, kan hij te horen krijgen dat x91het dossier op een stapel ligt en daar voorlopig ook wel blijft liggenx85x92 Dat soort antwoorden lijken mij voor het imago van de provincie dodelijk. Het geeft aan dat of de ambtenaar zich niet verantwoordelijk voelt, of de afdeling onvoldoende ambtelijke capaciteit heeft, of de afdeling niet goed genoeg is georganiseerd of wordt geleid.

Vz, dit is niet wat de Staten voor ogen stond bij de reorganisatie van het ambtelijk apparaat en de oprichting van deze afdeling. Ik verzoek de verantwoordelijke collegeleden dringend om deze afdeling te laten functioneren zoals ze geacht wordt te functioneren. En ik verzoek u ook om een evenwicht aan te brengen tussen rechtmatigheid en doelmatigheid.

Jeugdzorg en wachtlijsten: strakke regie en uitstroom

Een van de grootste problemen die dit college niet heeft weten op te lossen, betreft de wachtlijsten in de jeugdzorg. Een verzachtende omstandigheid is dat dat ook onder het vorige college niet is gelukt. Maar dat geeft tegelijkertijd de hardnekkigheid aan van het probleem als het al zo lang duurt. Dat geeft me te denken. Als dit college niet in staat is dit probleem in de afgelopen zeven jaar op te lossen, dan zal het haar ook in de komende vier maanden niet lukken. Naar mijn overtuiging liggen de oorzaken bij de organisatie en de wijze van aansturing van het Bureau Jeugdzorg. Problemen met wachtlijsten betekenen volgens mij dat er gestuurd moet worden op aantallen clixebnten. Tegenover de klanten die zich aan de voordeur melden, moeten er evenzoveel verdwijnen via de achterdeur. Dat wil zeggen de uitstroom moet de instroom in evenwicht houden. Dat betekent dat Bureau Jeugdzorg bepaalde contacten sneller moet afbouwen, zodat nieuwe klanten in behandeling kunnen worden genomen en de wachtrij aan de voordeur korter wordt. Dit standpunt is geen pleidooi om de klanten van Bureau Jeugdzorg in de kou te laten staan. Maar het is, denk ik, de enige manier om de wachtlijsten beheersbaar te krijgen en te verkorten.

Zwerfjongeren en voorzieningen: het is dit college niet gelukt

Een aparte opmerking wil ik maken over het onvermogen van dit college om de zwerfjongeren onder dak te brengen. Al bijna vier jaar worden ons plannen aangekondigd om dit probleem op te lossen. Ook in de Investeringsimpuls zijn hierop beleid en extra uitgaven aangekondigd. Bij elke voortgangslijst schuift de presentatie van concrete plannen op in de tijd. In de Memorie van Antwoord en in de Najaarsnota worden voor afgelopen zomer en de maand oktober beleidsvoornemens aangekondigd. Er is echter nog niets van terecht gekomen. Ik voorspel dat er de resterende vier maanden te kort zijn voor dit college om uitvoeringsgerede plannen op de rails te zetten.

Bestuurlijke reorganisatie en Randstadautoriteit

Mijn laatste opmerking betreft de huidige discussie over bestuurlijke reorganisatie. Ik wil er eigenlijk niet veel tijd aan besteden. In korte tijd zijn we opgezadeld met dikke pakken papier en forse stellingnames over x91bestuurlijke druktex92, het afschaffen van waterschappen en stadsdelen, een Noordvleugelautoriteit, een Randstadprovincie en binnenkort kunnen we als mosterd na de maaltijd adviezen verwachten van de commissie onder leiding van Wim Kok. De meest interessante bijdrage in de discussie vond ik nog afgelopen week dat de Randstad als eenheid helemaal niet bestaat. Dat geeft te denken.

Toevallig werd mijn belangstelling voor politiek in hoge mate gevormd in de jaren zeventig, ten tijde van het Kabinet Den Uyl. In dat kabinet was het minister De Gaay Fortman die een plan voor miniprovincies voorstelde. Maar ook kan ik mij herinneren dat in die tijd een goed functionerend regionaal bestuursorgaan voor de Regio Rotterdam werd opgeheven. In de tientallen jaren daarna zijn er nog diverse plannen voor bestuurlijke herindeling gepasseerd, maar nooit zijn ze werkelijkheid geworden. Als gemeenteraadslid was ik zoxb4n tien jaar geleden het meest betrokken bij de plannen voor bestuurlijke samenwerking in de Regio Amsterdam en de instelling van een Stadsprovincie Amsterdam. Vergadering op vergadering werd aan dit onderwerp gewijd, maar het Amsterdamse referendum maakte in xe9xe9n klap een eind aan de discussie en de illusie.

In de afgelopen tientallen jaren heb ik echter gemerkt dat ordinaire machtspolitiek vaak meer doorslaggevend is geweest in dit soort discussies, dan welke inhoudelijke overweging dan ook. Het was premier Thatcher die de Greater London Council om politieke redenen ophief omdat haar politieke tegenstanders daarin te machtig waren geworden. En om bij de Nederlandse partijpolitieke verhoudingen te blijven, het is wat al te doorzichtig als VVD minister Remkes de Amsterdamse en Rotterdamse stadsdelen wil opheffen en de PvdA de waterschappen wil opheffen. In de stadsdelen verdienen immers veel PvdA bestuurders een goed betaalde boterham en in de waterschappen zijn het veelal VVD en CDA bestuurders die de dienst uitmaken.

Ik verwacht dus niet veel van de huidige discussie over bestuurlijke reorganisatie. Mij lijkt het veel vruchtbaarder als bestuursorganen in eigen huis de bestuurlijke drukte, de bureaucratie en stroperigheid aanpakken en zichzelf op de kaart zetten. De provincies hebben daarin niet de meest gemakkelijke positie. Maar voorlopig zie ik de huidige bestuurlijke indeling van ons land nog niet veranderen.

Algemene Beschouwingen Begroting 2007 Provincie Noord-Holland Statenfractie Prins 13 november 2006 is a post from Peter Prins.

As part of the reform of regional policy, in July 2004 the Commission presented a package of proposals

for the Structural Funds (ERDF and ESF) and the Cohesion Fund.

The new Regulation should enter into force on 1 January 2007, the planned date for the abrogation of the

current ESF Regulation ( Regulation (EC) 1784/1999 ). However, the proposal does not apply to any

measures approved before that date. The new Regulation must be reviewed by 31 December 2013 at the

latest.

Goals

The ESF is designed to foster balanced economic and social development in order to support national

policies promoting full employment, improved quality and productivity at work and reduced social

exclusion and regional employment disparities.

Priorities

ESF funding is disbursed under two Structural Funds objectives: "Convergence", for less developed

regions, and "Regional competitiveness and employment", which seeks to meet the challenges of the

modern world by both anticipating and promoting economic change.

The priorities of these two objectives are:

x95

increasing adaptability

among workers and businesses. Proposals include greater investment in

x95

improving access to employment

for jobseekers, the economically inactive, women and

x95

reduce social exclusion

for the economically disadvantaged, and combat discrimination;

x95

create partnerships to manage reforms

in employment and to combat social exclusion.

x95

greater investment in human capital, with reforms of education and training systems, greater

x95

boosting institutional capacity and effectiveness in order to improve governance.

Granted via public tendering procedures,

ESF funding takes the form

participation in education and lifelong learning and developing human potential through research

and innovation;

of individual or block grants,

loans, interest rate subsidies, micro loans or the purchase of goods and services.

Under the "Convergence" objective, the ESF also supports the following priorities:

migrants. Institutions in this field, in particular employment services, need to be modernised and

strengthened, and active and preventive steps taken to identify needs early. Specific measures

must be taken to boost female participation in the labour market and help migrants integrate

better into society;

human resources through lifelong learning schemes, making qualifications and skills more

accessible and fostering enterprise and innovation. Proactive steps must also be taken to

anticipate and manage economic change;

The European Social Fund from 2007 is a post from Peter Prins.

This strategy provides a policy framework to deliver sustainable development, i.e. to meet the needs of

the present without compromising the ability of future generations to meet their own needs. It rests on

three separate pillars – economic, social and environmental – which need to reinforce one another to

ensure sustainable development. The economic, social and environmental consequences of all policies

thus need to be examined in a coordinated manner and taken into account when those policies are being

drawn up and adopted.

This strategy, which adds a third, environmental, dimension to the Lisbon strategy, is designed to be a

catalyst for policy makers and public opinion, to change society’s behaviour. It is built around crosscutting

proposals, measures to attain long-term objectives and progress reviews.

Cross-cutting proposals

The communication indicates that policies need to be made more consistent and that all of them should

give priority to sustainable development. The Commission is preparing mechanisms to ensure that all

major legislative proposals include an assessment of the potential economic, environmental and social

benefits and costs.

Prices need to reflect environmental and social costs; this will result in a market with less polluting

products and services and will change consumer behaviour.

We need to invest in scientific and technical innovation. The Community’s framework programmes of

research and technical development should focus more on sustainable development.

Better communication will help involve businesses and the public. The communication underlines the

importance of systematic dialogue with consumers and of consulting other countries.

The strategy needs to look beyond the borders of the European Union (EU) and contribute towards

sustainable development in the rest of the world. Community policies must support efforts by other

countries to achieve sustainable development. The external dimension of sustainable development was

detailed more thoroughly in the Commission’s communication on a global partnership for sustainable

development and was approved at the Barcelona European Council in 2002 (see "Related acts").

Measures to attain long-term objectives

The strategy identifies six unsustainable trends on which action needs to be taken, two of which are

already covered by the Lisbon strategy: combating poverty and social exclusion, and dealing with the

implications of an ageing society.

The strategy’s first specific long-term objective is to limit climate change , firstly by meeting the

commitments under the Kyoto Protocol and then by reducing greenhouse gas emissions by an average of

1% per year over 1990 levels up to 2020. The EU will put pressure on the major industrialised countries

to meet their Kyoto commitments.

Limiting major threats to public health is another of the strategy’s objectives. Food safety and quality will

be ensured throughout the food chain. Threats to health and the environment posed by chemicals should

be removed by 2020. Issues relating to epidemics and resistance to antibiotics will be tackled.

More responsible management of natural resources is also an objective. We need to break the link

between economic growth and use of resources and halt the loss of biodiversity by 2010.

Limiting the adverse effects of transport and reducing regional disparities is another long-term objective,

for which we need to break the link between economic growth and transport growth and do more to

develop environmentally friendly transport. The share represented by road transport in 2010 should not be

higher than in 1998.

The strategy lists a whole series of practical measures at EU level for attaining these objectives.

Strategy for sustainable development is a post from Peter Prins.

All European cities face similar environmental problems. A European strategy for the urban environment

would open the way to systematic and coherent solutions to these problems by virtue of a strong

framework to encourage local initiatives based on best practice, leaving the choice of solutions and targets

to local decision makers.

The strategy will focus on the urban environment while taking account of related economic and social

issues. It will therefore focus on four basic cross-cutting themes: urban management, urban transport,

construction and urban design.

Sustainable urban management

The policies applied to urban areas often act in isolation from one another due to the specific nature of the

areas they cover (buildings, infrastructure, transport, energy, waste, etc.), and the fact that they are

managed by different administrative departments. A stronger framework at European level is therefore

necessary to revitalise and generalise the environmental management of Europe’s largest towns and cities.

The main aspect of the strategy in this field is that each capital city and every other city and town of over

100 000 inhabitants should adopt an environmental management plan for the urban area as a whole,

together with targets related to the key environmental impacts, and should implement an environmental

management system to manage this process and deliver these objectives.

Such management plans would make it possible to:

x95

combine the management of municipal obligations arising from European legislation (directives

x95

strengthen co-operation between different levels of government (local, regional and national) and

x95

provide the necessary continuity for a municipality’s environment policy between successive

x95

place the largest 500 European cities on a more comparable footing with regard to their

Sustainable urban transport

environmental initiatives and obligations.

administrations;

between different departments within local administrations;

on air quality and noise );

Urban traffic has a significant impact on the environment and on the health of citizens, as well as on the

overall quality of life in towns. Motorised traffic is one of the main sources of atmospheric pollutants

such as ozone and NO2, and urban traffic accounts for almost 40% of transport-related CO2 emissions.

Moreover, two thirds of traffic accidents in the EU in 2000 that led to injuries happened in urban areas.

Noise in urban areas is also a serious and growing problem and 80% of it comes from road traffic.

According to the Commission, every capital city and every city and town of over 100 000 inhabitants

should develop, adopt, implement and regularly revise a sustainable urban transport plan, with short-,

medium- and long-term targets. Other measures would also be put in place, in particular to encourage the

purchase of cleaner and more efficient vehicles or promote the use of alternative fuels.

Sustainable construction

Poor design and construction methods can have a significant effect on the health of a building’s occupiers

(people in Europe spend almost 90% of their time inside buildings) and on the environment (energy

consumption for heating and lighting produces 35% of all greenhouse gas emissions; production of 450

million tonnes of construction and demolition waste per year).

In the framework of a thematic strategy, the Commission plans to develop a common methodology for

evaluating the overall sustainability of buildings and the built environment, including life-cycle cost

Preparation for strategy on urban environment is a post from Peter Prins.

Op vrijdag 28 en zaterdag 29 april heb ik als Noord-Hollands Statenlid deelgenomen aan de tweede bijeenkomst van de nieuwe organisatie Europe Metropoles Network. Deze in Frankrijk geregistreerde vereniging wil een platform bieden voor lokale en regionale bestuurders uit de grootstedelijke gebieden in alle landen van de Europese Unie en zij wil ook onderlinge ervaringen uitwisselen tussen deze bestuurders in het verenigde Europa. Een soort VNG en IPO op Europees niveau dus. Aanwezig waren 135 lokale bestuurders (raadsleden, statenleden, burgemeesters, wethouders) uit 25 lidstaten van de Europese Unie en de kandidaat-leden Bulgarije en Roemenixeb. Voor het eerst waren er nu ook deelnemers van banken en adviesbureaus aanwezig.

De initiatiefnemers van de nieuwe organisatie willen dat naast de Europese regiox92s, die in Brussel al goed vertegenwoordigd zijn, ook de Europese metropolen zich laten gelden. In april 2005 vond een eerste seminar plaats in Parijs. Het tweede seminar onder de titel x91Attractivity of cities, key of European growthx94 werd een jaar later gehouden in de Universiteit van Warschau. Het programma van dit seminar was in ieder geval door de keuze van de themax92s en sprekers een stuk meer inhoudelijker dan het seminar in Parijs. Daar pleitten veel lokale en regionale bestuurders gepassioneerd voor een solidair Europa, voor sociale verworvenheden en cohesie. Deze onderwerpen kwamen in Warschau veelvuldig terug. De organisatoren hadden goed geluisterd.

Na een lunch en openingstoespraken door de Poolse minister van regionale planning, de loco-burgemeester van Warschau, de directeur van de universiteit en de Netwerk-voorzitter Jean Francois Divry op de eerste seminardag werden tijdens de eerste plenaire zitting x92s middags inleidingen gehouden over het al dan niet samengaan van stedelijke planning en duurzame ontwikkeling. Daarbij werd ook gesproken over de binding tussen de historische stad en de moderne hedendaagse stad (bijvoorbeeld het opknappen en inpassen van oude fabriekscomplexen, bescherming van cultureel erfgoed en het renoveren van oude wooncomplexen). En de rol van PPS-constructies hierin.

Eigenlijk werd de meest interessante inleiding gehouden door Peter Mole, Algemeen secretaris van de Britse vereniging van gemeenteraadsleden. Hij vertelde in korte bewoordingen, enthousiast, en ondersteund door diax92s, het succesverhaal van de transformatie van Newcastle. Twintig jaar geleden nog een achtergebleven gebied met verouderde en uitgeleefde industrieterreinen, tegenwoordig een aantrekkelijk winkelgebied (the mole) waar vele miljoenen dagjesmensen hun geld komen uitgeven. Geen goed voorbeeld van duurzame ontwikkeling en stedelijke ontwikkeling, maar wel een successtory van de wedergeboorte van een achtergebleven gebied onder leiding van gedreven bestuurders.

Tijdens de tweede plenaire zitting diezelfde middag werd gesproken over de bijdrage die steden kunnen bieden aan de cohesie-politiek van de Europese Unie. In dit verband worden de steden gezien als motoren van ekonomische groei en werkgelegenheid. Er werd een toelichting gegeven op het nieuwe JEREMIE-programma van de Europese Commissie, de Europese Investeringsbank en het Europese Investeringsfonds, dat 1 januari 2007 van start gaat. JEREMIE is de afkorting van Joint European Resources for Micro to Medium Enterprises, en dit programma moet bijdragen aan de ekonomische groei en werkgelegenheid in het kader van de Lissabon strategie, waartoe de Europese ministerraad in maart 2005 heeft besloten.

Interessant waren ook de voordrachten van drie banken over fondsvorming op de ochtend van de tweede seminardag. Naast een toelichting op het nieuwe JASPERS-programma voor de tien nieuwe EU-lidstaten plus Roemenixeb en Bulgarije, lieten de vertegenwoordigers van de Europese Investeringsbank, de Europese Ontwikkelingsbank van de Raad van Europa en de Depfa bank doorschemeren dat zij grote interesse hebben in deelname aan grote infrastructurele projecten. Zij willen met hun kapitaal graag deelnemen in allerlei werken, veelal in de vorm van PPS-afspraken. Zo worden in Warschau de uit de jaren veertig en vijftig stammende woonblokken in sociaalrealistische stijl gerenoveerd en gexefsoleerd met financixeble steun van deze banken.

Ook in Nederland probeert de Depfa-bank actief te worden. Ze stuit daarbij op een markt die, zoals ze het zelf noemt, grotendeels wordt beheerst door twee grote banken die actief zijn in de publieke sector, namelijk de Nederlandse Waterschapsbank en de Bank der Nederlandse Gemeenten. Het kan wellicht interessant zijn om ook deze Europese banken te betrekken bij ontwikkelingsplannen in de provincie Noord-Holland (bijvoorbeeld een nieuwe Teso-haven in Den Helder).

De laatste plenaire zitting op zaterdagmiddag had als thema x93participatieve democratie en het delen van de collectieve ruimtex94. Alleen het Stockholmse gemeenteraadslid Margaretha Ling-Vannerus, hield een concreet en overtuigend verhaal over de aanpak van hangjongeren en jeugdcriminaliteit in de Zweedse hoofdstad. Alhoewel een enkele spreker wel refereerde aan de jongeren-opstanden in de Parijse voorsteden, bleef dit heikele thema toch onderbelicht. Kennelijk is dat een onderwerp waarover de Franse organisatoren niet graag over praten.

Ikzelf heb op het seminar de methodiek van de Stichting Herstelling gepromoot, als voorbeeld van een gezamenlijke inzet van provincie Noord-Holland en gemeenten bij de bestrijding van jeugdwerkloosheid door werkloze jongeren in te zetten bij het herstel van cultureel en historisch erfgoed. De gemeente Poznan leek  belangstelling te hebben om zox92n project op te zetten.

Tenslotte was het waardevol om tijdens het diner van Pawel Pilatkowski, de Poolse directeur van de Depfabank, meer informatie te verkrijgen over de herstructurering van de voormalige Keizerlijke scheepswerven in Gdansk. Vier dagen vxf3xf3r het seminar mocht ik in Den Helder aanwezig zijn bij de ontvangst van een Poolse delegatie uit de provincie Pommeren. Deze jonge mensen wonen en werken op een oud-fabrieksterrein dat vergelijkbaar is met de Westergasfabriek in Amsterdam of de voormalige Rijkswerf Willemsoord in Den Helder. Zij willen hun historische x91sitex92 ook bewaren en renoveren, maar stuiten op het particulier eigendom ervan. Het is geen gemeente-eigendom. En dat bemoeilijkt de herontwikkeling van het historische gebied. De Poolse bankdirecteur nuanceerde deze versie een beetje. Hij kende de eigenaar van het terrein. Die wil investeren, maar het terrein ligt nogal afgelegen. Hij vraagt al geruime tijd aan de gemeente om medewerking bij de ontsluiting van het gebied (zoals een nieuwe weg en brug), maar daar heeft de gemeente Gdansk geen geld voor over. Misschien kan hier de provincie Noord-Holland kennis en ervaring aanbieden in het kader van haar uitwisselingsprogramma met de provincie Pommeren.

Het bijwonen van een dergelijk seminar is bijzonder intensief en leerzaam. Voor de komende zes jaar zijn de nieuwe Europese co-financieringsregelingen, waaronder het Europees Sociaal Fonds, meer bekend geworden. Verder blijft het indrukwekkend om te zien hoe een stad als Warschau de Europese geschiedenis van de 20^ste eeuw weerspiegelt. Tijdens een busrondrit worden zowel het voormalige Getto van Warschau, de Umschlagplatz, als het door Josef Stalin geschonken Cultuurpaleis getoond. Die monumenten heb ik in 1984 ook bezocht. Opvallend was destijds ook het monument voor Felix Dzierzinski, het hoofd van de gehate Russische geheime dienst, dat is verdwenen. Nu kent de stad, naast de vele plaatsen die door de Poolse paus zijn bezocht en tot bedevaartsoord zijn omgedoopt xe9n de nieuwe monumenten voor de heldendaden van het Poolse volk bij de Opstand van Warschau, ook een monument voor de Poolse slachtoffers die in het Oosten (lees: de Sowjetunie) zijn gevallen en vermoord. Polen is na het einde van de Koude Oorlog en door haar lidmaatschap van de Europese Unie, wxe9xe9r een stuk naar het westen opgeschoven.

Tweede Seminar van Europe Metropoles Network (Warschau, 28-29 april 2006) is a post from Peter Prins.

Accountantsbureau Price Waterhouse Cooper, dat door de provincie Noord-Holland is ingeschakeld om de jaarrekeningen van de in Provinciale Staten vertegenwoordigde fracties te controleren, heeft voor de tweede keer op rij de jaarrekening van de Statenfractie Prins afgekeurd.

Het betreft nu de kosten die gemaakt zijn voor een in 2005 afgelegd werkbezoek aan door de provincie Noord-Holland gefinancierde ontwikkelingsprojecten in Midden-Amerika en een  symposium over Europese samenwerking in Parijs. Over beide activiteiten heeft de fractie uitvoerig verslag gedaan op haar weblog.

Eerder werd de fractie door de provinciale accountant op de vingers getikt voor het onterecht opvoeren van kosten voor de inrichting van een fractiekamer thuis en het opvoeren van gederfd loon uit arbeid voor het bijwonen van statenvergaderingen. In beide gevallen heeft de fractie erkend dat de Verordening op de fractievergoedingen niet bedoeld is voor deze uitgaven en heeft de fractie zich neergelegd bij het oordeel van de accountant. De uitgaven zijn terugbetaald of verrekend met het voorschot van het daaropvolgende jaar.

Maar in het onderhavige geval meent de Statenfractie Prins zich wxe9l aan de regels van de verordening te hebben gehouden. De fractie is uitvoerig betrokken geweest bij de totstandkoming van de verordening. In een van de zittingen van het Presidium van Provinciale Staten waarin de conceptverordening werd besproken, heeft de fractievoorzitter voorbeelden genoemd van mogelijke toekomstige uitgaven. Een van die x91casesx92 was dat hij als indiener van een initiatiefvoorstel in Provinciale Staten om de mogelijkheden en het budget voor ontwikkelingssamenwerking te vergroten (in 2000) wel eens een werkbezoek zou kunnen of willen afleggen aan een aantal door de provincie ondersteunde ontwikkelingsprojecten in Derde Wereldlanden. En dat daar het toekomstige budget voor de fracties voor ingezet zou kunnen worden. Geen van de aanwezige vertegenwoordigers (in het algemeen waren dat de fractievoorzitters) in het Presidium heeft toen bezwaar gemaakt tegen een dergelijke uitgave. Ook de aanwezige vertegenwoordiger van de griffie en zelfs de eveneens aanwezige Commissaris van de Koningin protesteerden niet.

Ook andere cases zijn toen en in andere vergaderingen van het presidium of seniorenconvent aan de orde gekomen. Zo was er het voorbeeld van een fractie die een medewerkster zou aantrekken speciaal om gemeenten te volgen bij voorgenomen wijzigingen van hun bestemmingsplannen. Of  een fractie die elk weekend ergens in Noord-Holland een hotel afhuurt om daar contacten te onderhouden met de bevolking over provinciale aangelegenheden. Ook die kosten zouden rechtmatig gedaan moeten kunnen worden uit de fractievergoeding bij de uitvoering van de kaderstellende, volksvertegenwoordigende of controlerende functies van de Statenfracties.

De verordening is destijds tot stand gekomen onder het motto dat de Statenfracties een grote mate van vrijheid moeten hebben over de aanwending van de provinciale middelen die hen ter beschikking worden gesteld. Mits die uitgaven niet in strijd zijn met wetten, verordeningen of andere regelingen.

In de huidige Verordening op de fractievergoedingen is geen beperking opgenomen over het afleggen van een werkbezoek aan een door de provincie Noord-Holland gefinancierd ontwikkelingsproject. De accountant noemt de door de fractie gedane uitgave niet onrechtmatig, maar onzeker of ze passen binnen de strekking van de verordening.

De fractie Prins meent dat deze uitgave rechtmatig is en dat ze past binnen de verordening. Het zou vreemd zijn indien nu achteraf de fractie wordt veroordeeld tot het terugbetalen van deze kosten, terwijl ze dit in een eerder stadium wxe9l aan de orde heeft gesteld.

Mochten Provinciale Staten van mening zijn dat dit soort uitgaven in de toekomst niet meer mogelijk zijn, dan moeten ze een wijziging op de verordening aanbrengen.   

Over de uitgaven die zijn gedaan bij het aan een in Parijs gehouden symposium, is de accountant minder terughoudend: die zijn onrechtmatig. Ook hier stelt de Statenfractie Prins dat ze niet in strijd heeft gehandeld met de verordening, of dat de verordening geen ruimte biedt voor uitgaven die in het buitenland zijn gedaan.

De fractievoorzitter is in het voorjaar van 2005 door het European Metropoles Network uitgenodigd om deel te nemen aan een in april te houden seminar in Parijs. Na een aanvankelijk terughoudende reactie, kreeg hij een herhaalde uitnodiging. Het European Metropoles Network bleek een netwerk te zijn van volksvertegenwoordigers (leden van gemeenteraden, provinciale en regionale parlementen) die hun krachten wilden bundelen bij de belangenbehartiging bij de oplossing van de grootstedelijke problemen. Het netwerk vond dat de Europese metropolen slecht waren vertegenwoordigd in Brussel. Dit in tegenstelling tot de Europese regiox92s, die goed werden bediend.

Aangezien provinciale statenleden steeds meer te maken krijgen met Europese regelgeving en subsidiemogelijkheden xe9n het referendum over een Europese Grondwet voor de deur stond, besloot de fractievoorzitter dit seminar bij te wonen. Hij was immers uitgenodigd als volksvertegenwoordiger, en niet als privxe9persoon. Tijdens het seminar ontmoette hij een mede-statenlid uit Noord-Holland en een gemeenteraadslid uit Amsterdam en werden afspraken gemaakt voor een vervolgconferentie. De hotel- en consumptiekosten voor dit seminar werden betaald door de organisator. De reis- en verblijfkosten waren voor de fractie.

Statenfractie Prins is principieel van mening statenleden niet gehinderd mogen worden in de uitoefening van hun functie.  De Verordening op de fractievergoedingen mag in voorkomende gevallen geen beperkingen hebben voor statenleden die hun licht willen opsteken buiten de provincie Noord-Holland, of buiten Nederland. Indien Provinciale Staten deze mogelijkheid willen reguleren of beperken, dan moeten ze de verordening wijzigen. Want de huidige verordening is naar de opvatting van de fractie onduidelijk. Een beperking van het optreden van statenleden tot de provinciegrens of landsgrens is niet van deze tijd. Dat leidt tot een vorm van ongewenst provincialisme.

Mochten Provinciale Staten besluiten dat beide in 2005 gedane uitgaven niet toelaatbaar zijn, dan is de fractie bereid ze terug te betalen. In de Rekeningencommissie van 21 juni zal dit punt geagendeerd worden.

Fractievergoeding 2005 is a post from Peter Prins.

van onze verslaggever

Haarlem

De provincie Noord-Holland wil bij de energiebedrijven bepleiten dat ruimhartig wordt omgegaan met de mogelijkheid om een betalingsregeling te treffen, zodat afsluiting van gas en licht kan worden voorkomen. Dat meldt het provinciebestuur in antwoord op vragen van Fractie Prins.

Peter Prins spreekt de provincie aan als aandeelhouder van energiemaatschappij Nuon. Prins: ,,De provincie ontvangt een fors aandeel in de winst. Nuon, Eneco en Essent hebben vorig jaar circa 24.000 huishoudens in Nederland afgesloten van elektriciteit. Nu het lijkt alsof Nuon verantwoordelijk is voor het in de kou en het donker zetten van Noord-Hollandse huishoudens, komt deze winstuitkering op mij over als een vorm van bloedgeld.” Het statenlid pleit ervoor een deel van de winstuitkering te stoppen in een garantiefonds waaruit de heraansluiting van arme huishoudens betaald kan worden.

Het provinciebestuur vindt dat geen goed idee. Volgens GS is het voeren van inkomensbeleid een taak voor Rijk en gemeenten. De provincie kan Prins niet vertellen hoeveel afsluitingen er vorig jaar in Noord-Holland zijn verricht. Landelijk heeft Nuon circa 8000 huishoudens afgesloten omdat er niet meer betaald werd. Een jaar eerder ging het om 7800 afsluitingen. De provincie is niet van plan stappen te ondernemen tegen Nuon.

Provincie wil geen fonds voor afsluitingen is a post from Peter Prins.

De heer mr. H.C.J.L. Borghouts

Postbus 123

2000 MD Haarlem

Datum: 28 januari 2006

Onderwerp: schriftelijke vragen ex artikel 45 RvO

Geacht college,

Het Parool bericht vandaag onder de kop ‘Te weinig geld voor gas en licht. Duizenden Nederlanders leven bij kaarslicht’ over het feit dat veel Nederlanders permanent moeten leven zonder electriciteit en zonder gas. Ze leven bij kaarslicht, koken op gexefmproviseerde stelletjes en liggen vaak in bed om zich warm te houden. De mensen hebben een zo laag inkomen dat ze de heraansluitingskosten niet kunnen betalen. Schuldhulpverleners en voedselbanken verwachten dat een grote groep mensen ook in een soortgelijke situatie terecht dreigt te komen. In Nederland zouden er al ruim duizend huishoudens zijn die maanden tot zelfs twee jaar zijn afgesloten van gas en/of licht. Het betreft dan vooral alleenstaande ouderen en bijstandsgerechtigden, maar ook gezinnen met kinderen.

Volgens het artikel sloten de drie grote energieleveranciers Eneco, Essent en Nuon vorig jaar circa 24.000 huishoudens af. Schuldhulpverleners staan machteloos als iemand is afgesloten. Tot 2004 werden de heraansluitingskosten opgenomen in het totale schuldenpakket bij een energieleverancier. Sinds de liberalisering van de energiemarkt is het aan- en afsluiten van een woning een taak van netbeheerders. Die eisen betaling vooraf. Wie dat geld -enkele honderden euro’s- niet heeft, blijft afgesloten. Ook eisen energieleveranciers soms een borg van drie tot zes maandbedragen. Betalingsregelingen zijn niet mogelijk, laten de energiebedrijven weten.

Hoewel de aanpak van dit soort energieschulden een taak is van de betrokken huishoudens zelf, de gemeenten (sociale diensten), de kredietbanken en andere schuldhulpverleners, meen ik dat de provincie in deze kwestie ook een verantwoordelijkheid heeft. Allereerst omdat de provincie zijdelings in haar beleid (o.a. jeugdzorg, welzijn, ouderen, arbeidsmarkt) steeds vaker geconfronteerd wordt met uitingen van extreme armoede. Politiek kun je van mening verschillen of de provincie daar dan een taak in moet hebben. Belangrijker vind ik de relatie die de provincie Noord-Holland heeft met energieleveraar Nuon, in haar rol van aandeelhouder. Jaarlijks ontvangt de provincie een fors aandeel in de winst. Nu het lijkt alsof Nuon verantwoordelijk is voor het in de kou en in het donker zetten van Noord-Hollandse huishoudens, komt deze winstuitkering op mij over als een vorm van ‘bloedgeld’.

Een en ander geeft mij aanleiding tot het stellen van de volgende vragen.

Kunt u aangeven hoeveel van de 24.000 in 2005 afgesloten huishoudens in de provincie Noord-Holland woonden?
Hoeveel Noord-Hollandse huishoudens zijn eind januari 2006 afgesloten van energie?
Acht u het acceptabel dat in Noord-Holland (zoveel) huishoudens zijn afgesloten van gas en licht?
Wat bent u bereid te doen om te voorkomen dat Noord-Hollandse inwoners worden afgesloten van energie?
Wat bent u bereid te doen om reeds afgesloten Noord-Hollanders weer aan te laten sluiten op gas en licht?
Op welke wijze denkt u de energieleveranciers en netbeheerders te kunnen bewegen om hun hardvochtige afsluitings- en heraansluitingsbeleid te herzien?
Wat denkt u van het idee om van de jaarlijkse winstuitkering van Nuon een bepaald bedrag (bijv. 1.000.000 Euro) te reserveren en op te nemen in een soort garantiefonds voor heraansluitingen?
Welke andere bijdragen denkt uw college te kunnen leveren aan het uitbannen van dit grote maatschappelijke probleem?

Vertrouwende op uw spoedige beantwoording.

Met vriendelijke groet,

Peter Prins

Fractie Prins

Te weinig geld voor gas en licht is a post from Peter Prins.